मी एक विचित्र माणूस...
मी एक विचित्र माणूस आहे.
लोकांच्या नजरेत कदाचित खूपच साधा, पण माझ्या मनात मात्र विचारांचं एक वेगळंच विश्व सतत सुरू असतं. मी गर्दीत असलो तरी माझं मन कुठेतरी दूर भटकत असतं. कधी एखाद्या जुन्या आठवणीत, कधी एखाद्या अपूर्ण स्वप्नात, तर कधी अशाच कोणत्यातरी कल्पनेत हरवून जातं.
मला लोकांमध्ये राहायला आवडतं, पण प्रत्येक वेळी बोलायलाच आवडतं असं नाही. कधी तासन्तास गप्पा मारू शकतो, तर कधी एखाद्या कोपऱ्यात शांत बसून स्वतःशीच संवाद साधत राहतो. अनेकदा लोक विचारतात, "तू एवढा शांत का असतोस?" पण त्यांना कसं सांगू की माझ्या शांततेतही हजारो विचारांचा गोंधळ चालू असतो.
माझी एक सवय आहे—मी प्रत्येक गोष्ट मनाला लावून घेतो. एखादा साधा शब्द, एखादी छोटीशी घटना किंवा कोणाचं अचानक बदललेलं वागणं सुद्धा मनात घर करून बसतं. बाहेरून मी हसत असतो, पण आतून अनेक प्रश्नांची उत्तरं शोधत असतो. कधी कधी लोकांच्या चेहऱ्यावरचं हसू पाहून आनंद होतो, आणि त्याच वेळी त्यांच्या डोळ्यांमागे दडलेलं दुःखही जाणवतं.
मला आठवणी खूप प्रिय आहेत. काही लोक जुन्या गोष्टी विसरून पुढे जातात, पण मी मात्र प्रत्येक आठवण जपून ठेवतो. एखादं जुनं गाणं, एखादा फोटो, एखादा मेसेज किंवा एखादं ठिकाण... नकळत पुन्हा त्या काळात घेऊन जातं. कधी त्या आठवणी हसवतात, तर कधी डोळ्यांच्या कडा ओलावून जातात.
लोक म्हणतात, "इतका विचार करू नकोस." पण विचार करणं हा माझा स्वभाव आहे. प्रत्येक गोष्टीचा अर्थ शोधण्याची, प्रत्येक नात्याची खोली समजून घेण्याची आणि प्रत्येक अनुभवातून काहीतरी शिकण्याची मला सवय आहे. कधी कधी हाच स्वभाव मला थकवतो, पण त्याच स्वभावामुळे मी स्वतःला अधिक चांगल्या प्रकारे ओळखू शकतो.
मी लोकांवर सहज विश्वास ठेवतो. त्यामुळे कधी दुखावला जातो, कधी फसतो, पण तरीही लोकांवर विश्वास ठेवणं सोडत नाही. कारण मला अजूनही वाटतं की या जगात चांगुलपणा जिवंत आहे. प्रत्येक व्यक्तीमध्ये काहीतरी सुंदर असतं, फक्त ते पाहण्याची नजर हवी.
हो, मी विचित्र आहे. कारण मी भावना लपवू शकत नाही. मी नात्यांना महत्त्व देतो. मी छोट्या गोष्टींमध्ये आनंद शोधतो. मी लोकांना त्यांच्या यशासाठी नव्हे, तर त्यांच्या मनासाठी आवडतो. आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, मी स्वतःसारखा राहण्याचा प्रयत्न करतो.
कदाचित म्हणूनच काही लोक मला समजून घेतात, तर काहींना मी कायम गूढ वाटतो. पण आता मला त्याची खंत नाही. कारण प्रत्येकाला समजून घ्यावं लागेल असं काही नसतं. काही लोक पुस्तकासारखे असतात—सहज वाचून संपतात. आणि काही लोक कवितेसारखे असतात—प्रत्येक वेळी नव्याने समजतात.
मी कदाचित तसाच एक माणूस आहे...
एक विचित्र माणूस, जो जगापेक्षा जास्त स्वतःच्या मनात राहतो; पण तरीही प्रत्येकाला मनापासून जपतो. ✍️🖤
"माझं विचित्र असणं ही माझी कमतरता नाही, तीच माझी ओळख आहे." 🌿
Comments
Post a Comment