जेव्हा मी हरतो, तेव्हा विश्व मला पुन्हा उभं करतं 🌌✨
कधी कधी आयुष्य आपल्या मनासारखं घडत नाही. आपण मनापासून एखादी गोष्ट मिळवण्यासाठी प्रयत्न करतो, खूप आशा ठेवतो… पण शेवटी हातात फक्त निराशा येते.
त्या क्षणी मनात एकच प्रश्न येतो—
“हे माझ्यासोबतच का?
पण हळूहळू जाणवतं की, प्रत्येक अपयश आपल्याला तोडण्यासाठी नसतं… काही अपयश आपल्याला अधिक मजबूत बनवण्यासाठी आलेलं असतं.
जेव्हा मी दुखावतो, तेव्हा विश्व मला काहीतरी शिकवत असतं.
जेव्हा एखादी व्यक्ती माझ्यापासून दूर जाते, तेव्हा कदाचित विश्व मला स्वतःच्या अधिक जवळ आणत असतं.
जेव्हा एखादा मार्ग बंद होतो, तेव्हा कदाचित माझ्यासाठी दुसरा, अधिक चांगला मार्ग तयार होत असतो.
म्हणून आता प्रत्येक दुःखाकडे मी शेवट म्हणून पाहत नाही… तर एका नव्या सुरुवातीची चाहूल म्हणून पाहतो.
कधी मन थकतं, कधी डोळ्यांत पाणी येतं, कधी स्वतःवरच प्रश्न निर्माण होतात. पण त्याच वेळी आतून एक आवाज येतो—
“थांबू नकोस… तुझी गोष्ट अजून संपलेली नाही.”
कदाचित आज जे मला दुखवतंय, त्याच गोष्टीचा अर्थ उद्या मला समजेल. कदाचित आजची ही वेदना उद्याच्या माझ्या यशाची ताकद बनेल.
म्हणून मी पडतो, थोडा थांबतो… पण पुन्हा उठतो.
कारण माझा विश्वास आहे—
विश्व कधीच आपल्याला विनाकारण तोडत नाही;
ते आपल्याला त्या व्यक्तीत घडवत असतं,
ज्याचं स्वप्न आपण स्वतःसाठी पाहिलेलं असतं.❤️
आणि म्हणूनच, आज कितीही कठीण वाटत असलं तरी मी स्वतःला एवढंच सांगतो—
“ही वेळही निघून जाईल… आणि एक दिवस मी मागे वळून पाहताना म्हणेन
त्या वेदनेनेच
मला माझ्यापर्यंत पोहोचवलं.”🌱
You also read this blog 👇
Comments
Post a Comment